Kennis en politieke besluiten

| |
Tsjonge jonge wat komen er allemaal voor vrolijke en minder vrolijke filmpjes voorbij in de mailbox, op de app. En voor Facebookers en Instagrammers zal dat ook wel veel zijn. Maar van die laatste ben ik niet. Appen en mailen is me genoeg.
Tussen alle verhalen die je ziet en hoort is het ook nog de vraag: wat is waar en wat niet. Zo hoorde ik gisteren een verhaal: manlief, militair, hoeft niet meer op uitzending. Hij is al in Afghanistan, Syrie en Mali geweest. Genoeg is genoeg. Blij dat hij nu thuis mag blijven. Maar…afgelopen zondag werd hij opgeroepen om naar China uitgezonden te worden. Daar moet hij naar een raketbasis, waar raket ontploft is die mogelijk iets te maken heeft met de corona-uitbraak…”. “Fanta” denk ik dan meteen. Maar waarschijnlijk denkt niet iedereen zo.
In deze corona tijd zien we wekelijks dat er een Outbreak Management team bij elkaar komt, daarna een ambtelijke werkgroep en dat dan de politiek zich er over gaat buigen.
De minister president zegt steeds dat hij zich baseert op feiten van deskundige wetenschappers. Toch is dat niet helemaal waar. Ik kom vandaag in mijn mailbox een rapport van het Rathenau Instituut tegen geheten “Kennis, kunde, beleidskeuzes”. Een rapport van maart 2020. Heel recent en heel actueel.
Het beschrijft hoe beleidskeuzes binnen ministeries tot stand komen. Belangrijk zijn de vragen/doelen die gesteld worden en welke kennis en kunde heb je daar dan voor nodig? En wil de politiek er aan? Het rapport geeft een mooie inkijk in hoe het er op ministeries aan toe gaat en hoe men van kennisleverancier opschuift naar de kunde bij ambtenaren om breed met o.a. het maatschappelijke veld keuzes aan de politiek voor te leggen. Ik moest meteen denken aan de stikstof”crisis” en het al dan niet sluiten van de scholen in deze coronacrisis.